บทที่ 22 พักใจ

พริมาปล่อยโฮออกมาสุดเสียง ไม่สามารถห้ามน้ำตาที่กำลังหลั่งไหลออกมาราวกับไม่มีวันหยุดได้

“ข่มใจเอาไว้ อย่าเสียใจ อย่าไปเสียน้ำตาให้กับคนใจร้าย”

เป็นถ้อยคำที่ไม่เคยหลุดออกมาจากปากของกวินธิดากับภาคภูมิ ทั้งคู่ปล่อยให้พริมาปลดปล่อยความเสียใจออกมา หากกักเก็บไว้ความเศร้ามันก็คงไม่หายไปไหน แต่ถูกเก็บไว้ในใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ